شعری از فرناز حسینی به مناسبت 8 مارس روز زن
صدای بی ثمر زوزهی گرگی
بر بالین حجلهی من
جای تازیانهی زندگی
مرگ کودکم در شکم
جای تازیانهی زندگی
لمس پدرم قبل از زنگ مدرسه
جای تازیانهی زندگی
لب گزیدهی مادرم در بوسه ای حرام
مدیر و سردبیر
alireza.ajali@gmail.com
دبیر بخش
زنان
مقالات و آثار خود را در حیطه ی زنان به این ایمیل بفرستید:
چشمه کتاب | علیرضا اجلّی (بادکنک قرمز) | کانون ادبیات ایران | جن و پری | نشر جامه دران | نشر کتاب مس | هفتان | خوابگرد | دیباچه | رمز آشوب |وازنا | عروض | دینگ دانگ | دانوش | آتی بان | غور غور | همراوی | دوشنبه (نمایه مقالات و خبرهای ادبی در دنیای مجازی) | شیوا مقانلو | علیرضا مجابی
سامان رسا
_ تو به شانس اعتقاد
داری؟
_ خوب آره، چون الان اینجام.
_ عجیبه نه؟
_ آره، خیلی.
_ می ترسم.
_ از چی؟
_ شاید آدم بدشانسی بودم.
_ آره. شانس آوردی خوش شانسی.
" قاتل دهن گشاد "
محدثه فرهاد کیایی
پلیس عکس های قاتل فراری رو همه جای شهر پخش کرده بود. تا مردم به محض دیدن عکس های قاتل به پلیس اطلاع بدن تا اونا هم دستگیرش کنن. چهره ی قاتل خشن نبود، بینی تراشیده و چشم های درشت با پلک های بلندی داشت. ابروهاشم کلفت و خوش حالت بود، چیزی که بیشتر از همه توی صورت قاتل جلب توجه می کرد، لب هاش بود. لب و دهن کوچیکی داشت که یه جذابیت ابلهانه به چهره اش می بخشید. پلیس به خاطر نالایقی خودش می گفت: قاتل خیلی زرنگ و باهوشه. چهار سال بود که همینجور مردم بیگناه رو می کشت و هیچکس نه می دونست کجا زندگی می کنه و نمی تونست بگیردش. قاتل به یه سوپری رفت تا پفک بخره، دم در سوپری نشست تا پفک اش رو بخوره. ... متن کامل
نویسنده: چارلز
بوکوفسکی
برگردان: محمدحسن
فرازمند
پرنده اي
آبي در قلب من هست
كه مي خواهد بيرون شود
اما من بيش از اين ها زيرك ام، فقط
اجازه مي دهم
شب ها گاهي بيرون برود،
وقت هايي كه همه خوابيده اند.
توي
چشم هايش نگاه مي كنم.
مي گويم اش، مي دانم كه آن جايي،
پس
غمگين نباش...
متن
کامل
ده نکته
براي نوشتن داستاني در حد انتشار
مشخص کن که برای تو چه جالب
است، جالب ترین موضوعات را در زندگی ات پیدا کن، و از نگاه خاص خودت بنویس.
بزرگترین مزیت ها در صنعت نشر این است که ما مالک داستانیم و تنها ما می توانیم
بنویسیم. از این فرصت باید استفاده کرد
اسم رایج آن فلش فیکشن یا داستان کوتاه کوتاه است. داستانی بین 300 تا 1000 کلمه. بلند تر از میکرو فیکشن (10 تا 300 کلمه) اما کوتاهتر از داستان کوتاه مرسوم ( 3000 تا 5000 کلمه که قابل قبول بیشتر مجلات است. ) فلش فیکشن داستانی معمولی با کمترین کنش است. این مقاله سعی دارد که روش بخصوصی را برای نوشتن فلش فیکشن ارائه دهد. نویسندگان می توانند اگر دوست دارند روی داستان شان اندکی تمرکز کنند
نشستن زير درختان زيتون و چشيدن طعم گيلاس
مروری
بر فیلم شناسی عباس کیارستمی
در ابتدا قبل از هر بحثی، بر این قضیه تأکید میکنم که شخصأ علاقه مند به دسته بندی نیستم و در این نوشتار به ناچار و برای رسیدن به هدفی که تنها با این امر میسر می گشت این طبقه بندی صورت گرفته است
زنان معمولآ قشری از جامعه را تشکیل می دهند که در مورد آنها حرف و حدیث های زیادی وجود دارد! عده ای از آنها به عنوان پله های ترقی استفاده کرده و با دادن شعارهای فمنیستی راه را برای پیشبرد هدف های خود هموار می کنند. در مقابل با عده ی دیگری مواجه هستیم که مانند دیوار بتونی روبروی زنان می ایستند و زنان را فقط در چارچوب آشپرخانه می بینند و دسته آخر عده ی کمی هستند که با نگاه واقع بینانه به مسائل این جنس خاموش اما کلیدی جامعه نگاه می کنند
یک روز که روی تختم دراز کشیده بودم به این فکر کردم که چقدر دوست دارم کف اتاقم را مثل خیابان سنگ فرش کنم. ولی به این دلیل که در خانه ی پدر و مادرم زندگی می کنم نمی توانم. بعد به این فکر کردم که در تمام عمر چقدر شانس دارم که کف اتاقم را مثل خیابان سنگ فرش کنم. یا در معنای کلی تر زندگی مستقل را تجربه کنم
و خداوند زن را آفرید تا
او را زنده به گور کنیم...
و خداوند زن را آفرید تا برایمان پسر به
دنیا بیاورد...
و خداوند زن را آفرید تا او را در هفت سالگی ذبح کنیم به گناهی نکرده و خون او را برای آرامش دیوارهای مرد سالاریمان بپاشانیم...
خاطرات
تو اگه صد بار دیگه هم بگی من شوهر نمی کنم. حالا هی هر شب تو گوشم بخون. خودت رو خسته می کنی. فکر میکنی یادم رفته؟ فکر می کنی اون روزا رو یادم رفته؟ چند سال پیش بود؟ دیوونه من اگه بخوام شوهر کنم دیگه پیرم…اخ…بابام تازه از مکه بر گشته بود. تو چشم از من بر نمی داشتی . وقتی خواستم چای رو ببرم تو اتاق، اومدی سینی رو از دستم قاپیدی و گفتی:« لازم نکرده تو بشین سر جات. » حالا بیست سال هر شب تو گوشم میخونی که شوهر کنم؟ خیلی بی معرفتی.
اون روزها حواس درس و مدرسه نداشتم. شایدم مامانم می دونست. اون شب که تب کردم فهمید. آره فهمید. تازه بیدار شده بودم. داشت به مامانت می گفت:« دختره داره از بین میره، همه اش اسم مجید رو میاره… » خاله خندید و انگشترش رو درآورد داد به مامانم. فکر کردم دارم خواب می بینم. حالا هی بگو شوهر کن. از اولشم منو نمی خواستی. آره بابام هم بیخود قبل از جبهه رفتنت پشت جلد قرآن برامون عقد نوشت. اون روز اخم کرده بودی. من داشتم بال در میاوردم. لباسم سفید بود. تو لباست چه رنگی بود؟ آبی؟ بنفش؟ سرخ؟ انار خوردیم روی لباسم انار ریخت. خاله با غیظ نگاهم کرد، مثل وقتی که با غیظ انگشتر رو داد به مامانم. اصلا شما از اولش هم از من خوشتون نمی اومد. منم پشت جلد همه قرآن ها رو نگاه کردم تا اون عقد کوفتی رو پیدا کنم و خط بزنم. آخرشم نفهمیدم مجید تو بودی یا قرآن؟ چی؟ ما توی محضر عقد شدیم؟ هااا، راست میگی. بابام اون موقع مرده بود. برای همین لباس سیاه تنم بود. مرده بود. مرده بود و حسرت مکه رفتن رو با خودش به گور برده بود. ها! داره یادم میاد. بهار بود. تو عاشقم بودی. از محضر که اومدیم بیرون داشتی بال در می آوردی. نه؟ ناراحت بودی. داشتی می رفتی جبهه. آب ریختم پشت سرت. گفتم الهی به حق این غروبی بری و برنگردی. رفتی جبهه. بیست سال منتظرت شدم. شوهر نکردم. موهام رو هم رنگ نکردم. اما نیومدنت که تقصیر من نبود. اصلاً من خونه بابام بودم که تو رفتی. گیجم کردی. حالا هی هر شب خوابم رو خراب میکنی که چی بشه؟ فکر کردی خیلی زرنگی منو فرستادی دنبال نخود سیاه و رفتی؟ بدبخت! من خودم وقتی جنازه ات رو آوردن چادرم رو وارو کردم و توی صحن حرم دور زدم. یه نفر اومد پرسید: « می خواهی صیغه بشی؟ » گفتم نه می خوام شوهر کنم... می خوام شوهرمو داغ کنم. نگاه به قیافه ام کرد. خوشگل بودم. دلم می خواست چادرم رو ببندم دور کمرم و عربی برقصم. هوا گرم بود. رفتم کنار حوض. آب پاشیدم به صورتم. یادت میاد یه بار آب پاشیدی تو صورتم؟ مَرده منتظرم ایستاده بود. آب پاشیدم تو صورتش. تعجب کرد. گفت: « عقد زن دیوونه باطلِ... » و رفت. بگمونم دیوونه بود... حالا هی هر شب...
دام دام
خبر تمام کوچه را به هم ریخته بود. من با دوستانم بازی می کردم. دم در خانه. در سالهای بی خبری. در سالهای کودکی.
مردی زنگ همسایه بغلی ما را زد. منزل آرامی. منزل ناآرام آرامی. خانم آرامی تپل و خندان روبروی مرد ظاهر شد. صدای مرد را نمی شنیدم. خیلی ناراحت به نظر می رسید، اما نه به ناراحتی خانم آرامی در چند لحظه بعد.
خبر احتمالا در یک جمله خیلی خلاصه و آرام گفته شد. مثل تمام خبرهای بد.
خانم آرامی به مرد خیره بود. تصمیمش برای انتخاب عکس العمل یک لحظه بیشتر طول نکشید. یک لحظه کوتاه تا تصمیم گرفت دست هایش را به سمت یقه اش ببرد. دو طرف یقه ی پیراهن بلند کودری اش را گرفت و به دو سمت مخالف کشید. جیغش به اندازه ی جر خوردن پیراهنش از چاک یقه تا پایین شکمش طول کشید. آقای آرامی خودش را به در حیاط رساند. حالا همسرش روی زمین نشسته بود ، گریه می کرد و جیغ می کشید. آقای آرامی به در حیاط تکیه زد. همسایه های چادر به سر و بیژامه پوش دور پیرزن و پیرمرد عزادار جمع شدند. خودم را از لای پای آدم ها به چادر مادرم رساندم و بدنم را به ران پایش چسباندم. بدن مادر ریز ریز تکان می خورد. سرم را بالا آوردم. صورتش چروک و جمع شده بود. داشت گریه می کرد.
#
لباس سربازی پوشیده بود و حتما داشت به سمت خانه شان می رفت. آمده بود مرخصی. اولین و آخرین باری بود که فکر یک همچین مردم آزاری مسخره و بی مزه ای به سرم زد. ظهر بود. من از خواب ظهر فرار کرده بودم تا زنگ یکی از همسایه ها را فشار بدهم و فرار کنم. زنگ منزل کمالی. چون بچه ی همسن و سال من نداشتند که بعدا با هم دعوامان بشود. دستم به زنگ نمی رسید. فکر اینجایش را نکرده بودم. شاخه ی نازک و خشکی از روی زمین برداشتم. مرد داشت از انتهای کوچه می آمد. بی فایده بود. شاخه خیلی نازک و کوتاه بود. مرد پشت سرم رسیده بود. نباید فرار می کردم. فرار مربوط به بعد از فشار دادن زنگ بود.
دستت به زنگ نمی رسه عمو؟
برگشتم. مهران بود. مهران لباس سربازی پوشیده بود و حتما داشت به سمت خانه شان می رفت. آمده بود مرخصی. عرق از سر و رویش می ریخت. ظهر گرمی بود. سرم را بالا گرفته بودم و مهران را نگاه می کردم. زبانم بند آمده بود. گردنم درد گرفت. دست مهران را دیدم که به سمت زنگ می رفت. امیدوار بودم برق قطع شود تا زنگ صدا ندهد اما صدای یکنواخت کولرهای گازی که از حیاط همه ی خانه ها می آمد تا لحظه ی آخر مطمئنم می کرد که برق قطع نشده. انگشت مهران زنگ را فشار داد و صدای دریییییینگ طولانی زنگ گوشم را پر کرد. شاخه را زمین انداختم و پا به فرار گذاشتم.
می توانستم تصور کنم مهران ماتش برده و آقای کمالی در را باز کرده و با یک مهران سرباز مات که هیچ جوابی برای مزاحمتش آن هم این وقت ظهر ندارد روبرو شده. در حیاطمان را باز گذاشته بودم. دویدم توی حیاط و در را بستم. نفس نفس می زدم. اگر مهران به جای اینکه برود خانه خودشان، مستقیم با همسایه بیاید دم خانه ما و به پدر و مادرم بگوید چی ؟ هیچی. چون این اتفاق نیفتاد.
گوش هایم را تیز کردم و منتظر ماندم. صدای قدم زدنهای بی خیال پوتین های مهران را می شنیدم که پشت در خانه شان متوقف شد. بعد صدای زنگ. یکبار. درییییینگ. دوبار ... صدای باز شدن در هال. دمپایی پوشیدن خانم آرامی. لخ لخ دمپایی ها در طول حیاط.
کیه؟
در باز شد. فریاد شاد خانم آرامی و صدای ملچ و ملوچ بوسه هایش.
خوش اومدی مادر. چرا نگفتی مرخصی داری. الهی مادر فدات. مهران جانم.
صدای مهران مبهوت گفت : مادر دختر آقای کمالی چقدر بزرگ شده!
و من بی هیچ دلیلی با خودم فکر کردم وقتی به سن دختر آقای کمالی رسیدم شاید با یک سرباز که ظهر بی هیچ دلیلی زنگ خانه مان را زده و بعد معذرت خواهی کرده و رفته خانه خودشان، عروسی کنم.
#
دختر آقای کمالی پا برهنه از خانه شان به سمت جمعیت می دوید. همه راه را باز کردند تا خانم آرامی و دختر آقای کمالی همدیگر را بغل کنند. چادر دختر آقای کمالی سر خورد و روی شانه اش افتاد. موهایش مشکی و براق بود. بدون گیر مو. بدون کش سر. صاف اما پریشان، روی شانه هایش. صدای گریه ی مادرم کمی بلندتر شد. روی زمین نشسته بودند و گریه می کردند. خانم آرامی بدون اینکه بخواهد یقه ی جر خورده اش را جمع و جور کند و دختر آقای کمالی بدون اینکه بخواهد موهایش را از مردهای همسایه بپوشاند.
دختر آقای کمالی میزد توی صورت خودش. حالا دیگر چادرش دور کمرش بود. فاصله ی ضربه ها یکسان و خیلی کم بود. با هر دو دست روی دو طرف صورت خودش می زد و پشت سر هم می گفت: مهران مهران مهران.
و من به این فکر کردم که هرگز وقتی به سن دختر آقای کمالی رسیدم با یک سرباز مات و مبهوت که ظهر بی هیچ دلیلی زنگ خانه مان را زده بود نامزد نکنم. چون بی شک نامزدم غرق خواهد شد. شهید خواهد شد و نهایتا خواهد مرد.
مهران غرق شده بود. شهید شده بود و مرده بود. توی اروند.
#
شب کوچه را چراغانی کردند و جلوی خانه ی آرامی حجله بستند و عکس مهران را با کمی تغییرات و به وضوح خوشگلتر از خودش توی حجله گذاشتند. همه ی اهل شهر توی کوچه ی ما جمع شده بودند. صدای نوحه خوان از بلندگو توی تمام محل پخش می شد. از بین جمعیت و گریه ها و چایی ها و خرما ها خودم را به خانه ی آرامی رساندم. دنبال مادرم می گشتم اما فشردگی باسن های سیاه پوش زن ها نمی گذاشت چهره ی کسی را ببینم. مثل مورچه ای که ر اه خودش را پیدا کند، خودم را به در اتاق مهران رساندم. زورم به دستگیره سفت در اتاق مهران نمی رسید. تقریبا از دستگیره آویزان شدم و در را باز کردم. اتاق مهران تنها جای خلوت و آرام خانه بود. شش هفت دختر جوان نشسته بودند و داشتند با کاغذ رنگیهای زر ورقی و براق، فانوس ها و رشته های تزئینی (که برای جشن های تولد و دهه فجر و ... استفاده می شد) درست می کردند. خواهر تازه عروس مهران – مریم – هم بین دختر ها نشسته بود. آرام اشک می ریخت و با قیچی زر ورق ها را می برید. هیچ کدام از دخترها به حضور من توجه نکردند و من را از اتاق بیرون نکردند. بی صدا همان جا کنار در نشستم و درست کردن تزئینات را نگاه کردم. بدون اینکه بدانم وسط این همه عزاداری و ناراحتی و لباس های سیاه، این کاغذهای رنگی و شاد می تواند فردا اشک ها و فریادها و سوز دلها را چند برابر کند. و همه را به یاد عروسی نگرفته ی مهران بیندازد و دل همه را برای دختر آقای کمالی بسوزاند.
#
نزدیک ظهر از خواب بیدار شدم. کسی توی خانه نبود. در حیاط را باز کردم. قیامت بود. زن و مرد توی کوچه ایستاده بودند. حلقه وار . دور یک رینگ فرضی. همه منتظر اتفاقی بودند. منتظر شروع مراسمی. نمی توانستم از بین پاها به وسط رینگ برسم. یکهو کسی زیر بغلم را گرفت و از زمین بلندم کرد. پسر جوانی از بستگان پدر بود. من را روی شانه اش گذاشت.
می بینی عمو؟
از شنیدن کلمه عمو پشتم یخ کرد.
دستت به زنگ نمی رسه عمو؟
می دیدم. پسر های جوان محل، داخلی ترین ردیف دایره را تشکیل داده بودند. طبل هایی از گردنشان آویزان بود. همه لباس سیاه پوشیده بودند.
یک نفر که وسط دایره ایستاده بود چوب بلندی که پرچم قرمز و بزرگی به انتهایش وصل بود در دست داشت. همه سکوت کرده بودند. آن یک نفر کش دار فریاد زد : حیدر! جمعیت جواب دادند: یا علی! مرد پرچم را بر فراز سر جمعیت تکان داد و مراسم شروع شد.
پارچه لخت و قرمز، نرم روی هوا سر می خورد. موج بر می داشت. چین می خورد و به دور چوبی که به آن متصل بود جمع می شد. دوباره با تکان بعدی از چوب جدا می شد و از روی سرمان عبور می کرد.
پرچم در آسمانِ بالای سر من، می رفت و می آمد. قرمز. آبی. قرمز. آبی. قرمز.
دام دام. دام دام. د د دام دام.
دمام ها صدای بم وبلندی داشتند. یک ضربه. دو ضربه. کم کم ریتم جان گرفت.
دمام زن ها با هر ضربه ای که به دمام ها می زدند سر و گردنشان را تکان می دادند. چیزی شبیه رقص. اما خیلی تلخ.
صدای سنج ها بلند شد. چی چی . چی چی
د د دام دادام دام دام
چی چی
ت ت تات تا تام دام دام
چ چ چک چچک چی چی
چ چ چک چچک دام دام
می دیدم که صورت پسر های سنج و دمام زن مچاله شد. داشتند گریه می کردند و دمام می زدند.
چ چ چک. دام دام...
با اشاره ی مردی که گفته بود حیدر، کم کم ضربات قطع می شد.سنج زنی کاملا متوقف شد. صدای دمام ضعیف شد و ضربه ها فاصله دار. حالا دیگر فقط یک نفر داشت دمام می زد. برادر مهران. تک و تنها. با قیافه ای جدی ولی ناراحت.
برادر مهران اغلب پیش خانواده نبود چون در کارخانه ای خارج از شهر کار می کرد و فقط آخر هفته ها می آمد و به پدر و مادرش سر می زد. آخر هفته ها و البته این روزها.
مردی که گفته بود حیدر بلند و کشدار طوری که رگ های گردن و پیشانی اش بیرون زد و صورتش کبود شد گفت : یا حسین
برادر مهران دمام را رها کرد و تقریبا غش کرد.
سکوت شد. گوشم سوت می کشید و ذهنم هنوز صدای سنج و دمام را مرور می کرد.
تقریبا دو ماه بعد دختر آقای کمالی شوهر کرد. بی سر وصدا.
به برادر جدی مهران.
جدی ولی ناراحت. جدی ولی خوشحال.
چ چ چک چچک . د د دام دارام.
دام دام.
فرصت
پیرزن می خواست درد دل کنه. صدای ناله اش هی بلند می شد هی کم می شد…صدای قرآن از دور می اومد. برای کی قرآن می خوندن؟ بچه ها؟ بزرگترها؟ بچه ها که قرآن خوندن نمی خوان! پیرزن داشت درد دل می کرد. من داشتم قبر رو می شستم. هی الکی می شستم تا پیرزن بره. هی الکی می شستم تا پیرزن بره، هی الکی می شستم…هی الکی، پیرزن نرفت، عوضش نشست برا مرده ی من فاتحه داد. برا مرده ی من، من…هی حرف زد: خواهرت بود؟
چادرم را کشیدم روی صورتم. یه پیش دستی خرما گذاشت روی قبر: خیرات…من نوه ام اینجاس، من بزرگش کردم، بزرگ نبود! کلاس سوم بود…
اگه بزرک نبود برا کی خیرات می داد؟ برا خودش؟ بچه که خیرات نمی خواد.
برادرت بود؟
جواب ندادم. صدای لا اله الا الله گفتن مردها اومد. بعد جنازه به دست رد شدن. باید هفت قدم دنبال جنازه می رفتم. هفت قدم. بلند شدم. جنازه سریع جلو رفت. جنازه همیشه سریعتر ار آدم می ره.
پیرزن گفت: برا بدبختی کشیدن هنوز بچه ای
هفت قدم شروع شد: یک…برا…دو…بدبختی…سه…کشیدن…چهار…هنوز…پنج…بچه ای…شش…بچه ام…هفت…بچه ام، بچه ام بود. برادرم نبود، بچه ام بود. مامان! ندارم، نداشتم، از کجا می آوردم؟ بابای بی غیرتش…به خدا اگه داشتم برا تمام سرطانیا موز می خریدم. تقصیر منه…؟
برگشتم، خواستم درد دل کنم. نبود، پیرزن نبود.
کافه داستان هر اثری که کيفيت مطلوب
داشته باشد و توسط سردبیر و دبیر هر بخش تائید شود منتشر می کند. داستان کوتاه، مقاله و
ترجمه های خود را به ايميل کافه داستان ارسال نماييد:
cafedastan@gmail.com
8 مارس، روز جهانی زن/یادداشتی از سیّد محمّد صدرالغروی
سابقه تاریخی هشتم مارس به سال 1857 باز می گردد. در این روز زنان کارگر به منظور کاهش ساعت کار دست به تظاهرات زدند. در حمله پلیس شهر نیویورک به صفوف تظاهرات زنان، چند تن کشته و تعداد زیادی دستگیر شدند. اگر چه تظاهرات زنان در خون نشست اما به کوشش کلارا زتکین در سال 1910، یاد آن روز هرگز از خاطره ها محو نشد و روز هشتم مارس به روز همبستگی بین المللی زنان تبدیل شد. نام کلارا زتکین به عنوان یکی از پیشاهنگان برای کسب حقوق زنان و مبتکر برقراری روز جهانی زن در تاریخ ثبت شده است. درک مسایل اجتماعی، قدرت تفکر، اراده و انسان دوستی مشخصاتی بودند که از ابتدای جوانی شخصیت او را برجسته می کردند. کلارا زتکین شغل معلمی را انتخاب کرد و به مثابه انسانی با دانش و خستگی ناپذیر، به آموزگار میلیون ها زن مبدل گردید. به مسایل فرهنگی و تربیتی اهمیتی خاص می داد و هنر و ادبیات را سلاح نیرومندی در پیکار برای زندگی بهتر مردم می دانست. درد و رنج زنان را درک می کرد و سخنگوی آنان بود. کلام نافذ و توانایی در برقراری ارتباط با زنان به وی کمک می کرد تا آنان را به مبارزه اجتماعی جلب کند. زنان و دختران از هر گروه و دسته به او مراجعه می کردند و از راهنمایی هایش برخوردار می شدند. متن کامل
خود فروشی پست مدرن – قسمت اول*/فرناز
حسینی
صنعت توریسم تایلند میشود فاحشه خانه هایش و دولت نیز حمایت کامل خود را اعلام میدارد. این است رهاورد مدرنیته و مصرف گرایی. واقعاً چه بر سر ما آمد که به اینجا رسیدیم؟ از کی شروع به خودکشی کردیم؟ تا کجا میخواهیم دلقک های توی سیرک باشیم؟ با نگاه اجمالی بر تاریخ بشر تا قبل از جنگ جهانی دوم به نکته جالبی بر میخوریم؛ گویی مردم متفکر بعد از جنگ شروع به تمام شدن کردند! روانشناس بزرگی مثل فروید متعلق به قبل از جنگ جهانی دوم است یا گوستاو فروبه یا نقاشی مانند ونگوگ که پایه گذار 2 سبک از نقاشی بود. گریفیث، آیزنشتاین و...! متن کامل
از این پس مجموعه مقالاتی با نام "خودفروشی پست مدرن" را می توانید در کافه داستان ببینید.
"ریپا من عاشق تو ام
چشمام رو از کاسه در آوردم و پرت کردم طرفش. اونم گذاشت تو کاسه ی چشمش. گفت_ چه خوشگل شدی.زبونم رو کشیدم بیرون و انداختم تو دهنش. گفت_ ریپا، ریپا من عاشق تو ام. داستان های دیگر
" ابرهای
بارانزا و ماگنولیا "
سارا محدث
در شهری که جنازه ی فرشتگاناز سقفش چکه می کند
و جوی ِ فاضلاب
به ساحلی،
حتی در بلندای کشتی نوح هم ختم نمی شود
چه باور کنی یا نه ،
عزیزم
من تنها اتفاقی بودم
که تو
وارونه نگاهش کردی
و از قضا درست خواندی!... متن کامل
" اداره پست "
نویسنده: چارلز
بوکوفسکی
برگردان: علیرضا اجلی
داخل که شدم اون شروع
کرد به داد زدن.
" تو همون مرد باهوش
حرومزادهای، آره؟ "
" دوست داشتم شما رو
ببینم. فحش ندید، آقا. "
" باهوش حرومزاده، تو
یه حرومزاده ای که لفظ قلم حرف می زنه و دوست داری این رو به من بفهمونی!
"
اون کاغذهام رو پرت
کرد. و داد زد: " آقای جانسون یه مرد فوق العاده است. "
گفتم :_ " چرت و پرت
نگید. واضحه که اون آدم سادیسم داره. "
" چند وقته تو اداره
پست مشغولی؟ "
" سه هفته.
"
" آقای جانسون 30 ساله
که داره تو اداره پست کار می کنه. "
" چه ربطی داره؟
"
" گفتم که آقای جانسون یه مرد فوق العاده است. "... متن کامل
"و خداوند زن را آفرید"
فرناز حسینی
و خداوند زن را آفرید تا
او را زنده به گور کنیم...
و خداوند زن را آفرید تا برایمان پسر به دنیا
بیاورد...
و خداوند زن را آفرید تا او را در هفت سالگی ذبح کنیم به گناهی
نکرده و خون او را برای آرامش دیوارهای مرد سالاریمان بپاشانیم...
و
خداوند زن را آفرید تا خود را بسوزاند برای تطهیر زندگی...
و خداوند زن را
آفرید تا نصف باشد حتی وقتی مردان را به دنیا می آورد...
و خداوند زن را
آفرید تا فاحشه باشد...
و خداوند زن را آفرید تا کره ی زمین را بر دوش او
نهیم...
و خداوند زن را آفرید تا بتوانیم زن های متعدد را شریک مرد های
تنها کنیم...
و خداوند زن را آفرید تا سیاه نباشد...
اما خداوند
هم نتوانست سیاهی روح زن را ببیند... متن
کامل
سه شعر از عطاالله آشتیانی
برای خلق آزادی
سر
"الف" را هم کلاه گذاشتند
در
جمع دوستان
بارها
ویران کردیم و
دوباره
از نو ساختیم
تمام
بیانیه ها را
در
تیررس عموم
پشت
درب توالت عمومی حک کردیم
عجبا
پس از سالها
دور
آزادی نرده کشیدند تا تعمیرش کنند
"چشمۀ آسمان"
سعید سرحدی
هراسان از هجوم سگهای نیستی، در میان درختهای سنگی این شهر پرغبار، ناخواسته بر زمین افتاد. با سینه ای سوزان، در حسرت نفسی برای زندگی، به پر پر شدن شعله های خورشید در افق خیره شد. ندا آمد که : « بیم از خود دور کن که چون چشمۀ جوشان آسمان از درون سینه ات طلوع کند ، با گرمای تابش آن از دم زدن بی نیاز شوی ». رخساره اش گرم شد و نگریست پرنده ای را که از میان خاکستر خورشید به آسمان پر گشود. دیگر برای زنده ماندن نیازی به تنفس نداشت.