short story:poetry:essay
cafedastan@gmail.com
هفت شعر از عطاالله آشتیانی

1

 

 

 

بی حساب

        بی کتاب

                دل به دریا زدم

حسابم با خودم پاک بود

              دل به دریا زدم و نمی دانستم

                               دریا، دریاست

مانند من

بی حساب،  بی کتاب

                     دل به دریا می زند و طوفانی  می شود

 

 

 

2

 

کارگران  مشغول چای خوردنند

                              از سرعت خود بکاهید

دود سیگارشان

                 انبان حرفهای نگفته

ماسه هاشان

سالهاست که زیر  باران

آب دیده شده

 

 

 

3

 

 

 

"باران  می آید"

      اینرا ناودان خانه می گوید

ترشی نم باران  می اندازم

                      تا گس گسان مرداد

                      مشت، مشت از آن هدیه کنم

باران می آید

       ناودان، جار بزن

 

 

 

4

 

 

 

به مزارت  رفتم

                نبودی

به دستگیره  در

گرهی زدم

              آمدی بازش نکن

شاید دیگران

گرهی دیگر بزنند

 

5

 

 

 

یادم نیست

           از کدام درخت سیب را چیدم

           دستانم کدام دیوار بی پنجره  را لمس کرد

چه کسی  می داند

          درد دل به چه دردی میخورد

از کدام درخت

         نشانی بیشه را باید گرفت

شیر را بستند

     در قفس انداختند

     بیشه بی شیر ...

از درخت نشانی  آب را گرفتم

                شاخه هایش آسمان را نشانه  رفته اند

 

 

 

6

 

دریا را قل و زنجیر کنیم

                 آسمان می گرید

در یادها  خاطره ای کنیم

               ساحل می خشکد

به آتش  بکشیم 

        آسمان سیاه می شود

اگر به دریا دست نزنیم

                     آب از آب تکان نمی خورد 

 

 

 

 7   

 

یادش نرفت

گواهی آسمان بس نیست؟

سنگینی

     مردم چیزی نیست

سرخی خون

  خیابان را عزادار کرد

آسمان ِ دل گرفته

       فریاد دو انگشت را

                         خون جگر خورد

های

    گرگ دندان تیز

آسمان و خیابان

 

            خریدنی نیستند

روزی به گواهی

             آسمان

زمین دهان باز می کند

 

              و تو را می بلعد

آسمان نوبت توست

حنجره را خنجر کن