هم بودگاه عصیان

من از اعماق قلب تپنده ی شهر

                                                    از میان تن خسته اش

درودی می فرستم بر آن آسمانی که

                                               گاه گاه

                              به یاد خزان شهر می بارد

من از میان سرنگ های تشنه ی رگ

                       از کفه های سنگین تر ترازوها

                 سرود عشق می خوانم

زنیمه ی شهر که بگذری

از آنجا که دیوارها

                                     نگاهشان تو را از هم میدرد

                                   از آنجا که ((ز گهواره تا گور وافور بجوی))

                                                                                ناگهان افسون می شوی

                                                                                                                                   وآنجا که غم خجالت می کشد

آسفالت برایت حکایت زخم و تیغه نقل می کند

                       من از میان خرابه های شوش تا سپیده

                                           سرود خورشید می خوانم

من از میان قلب تپنده ی شهر

                                                    از میان گنبد های تهی

                                                                                 از میان دست های بخیل

                                                                                                                              چشم های درَنده

راهی دیگر می پیمایم

                                                      کوره راهی که انتهایش

                                                                                                                 چشم ها سویی دیگر می نگرند

ب.فریاد