. پارچ پر را خالی می کنی و لیوان خالی پر می شود . یاد حرف دکتر می افتی:

ـ اگر داروهایتان را به طور کامل مصرف کنید حتما خوب می شوید .

کشو را باز می کنی . از لابه لای بهم ریختگی وسایل گوشه قرمز قوطی قرص خودنمایی می کند . برش می داری . لیبلش را می خوانی : محتوی 100 قرص . یعنی از امروز تا صد روز دیگر . یعنی تقریبا یک چهارم سال. یعنی تقریبا یک فصل. سرت دوباره درد می گیرد. صد روز زمان خیلی زیادی است و تو حوصله اش را نداری . قوطی پر را خالی می کنی و مشت خالیت پر می شود . دست پرت را خالی می کنی و دهان خالیت پر می شود . لیوان پر را خالی می کنی و معده خالیت پر می شود. زمان زیادی لازم نیست . نیم ساعت دیگر زندگی از تو خالی می شود.

نظرات:

-----------

می‌گفت:ـ پدر بابایی کارمون همین بوده، چایی گذاشتیم جلوی مردم و این قهوه خونه که می‌بینی، توش همیشه بساط سنگ بازی به راه بوده. مردا وقتای مختلف روز می‌آن اینجا و سر بازی شرط می بندن. اما این عباس چموش، هر کی سرش شرط بسته برده، حرومزاده انگار تو جیبش یه دست سنگ اضافی داره.

چند باری که همدیگر را دیده بودند، حسابی شیفته دکتر شده بود. هر روز ظهر که او را از دور می دید صدایش می کرد:ـ دکتر جان بفرما، یه لقمه غذا!

و یک دست به شلوارش می‌دوید سمت دکتر.

یک روز صبح دایی رفعت رفته بود درمانگاه. حرف‌های بیخود می‌زد و مدام شلوارش را بالا می‌کشید. از دایی بعید بود که قهوه خانه را آن وقت روز ول کند و برای حرف‌های بی سر و ته به درمانگاه برود.

دو استکان چای ریخت و گفت:- دایی یکبارم چای ما رو بخور. بشین ببینم چی شده. چرا بهم ریخته ای..؟!

دایی رفعت دستش را پشت گردنش کشید و به دور و اطراف نگاهی انداخت و روی صندلی نشست. فارسی و گیلکی را قاطی کرده بود.

- بخشی زای، شرمنده، می تونم یه سوال واورسم دکتر جان؟

و مشتش را وا کرد.

- بی ادبیه دکتر جان، اینو چطور باید؟

گروه ادبی، هنری ضمیر برگزار می کند:

سفر ادبی، هنری به دریاچه شورمست. باز هم قرار است به یک سفر ادبی، هنری و تفریحی برویم، یک سفر دو روزه. آخر تابستان در کنار دریاچه شورمست...

درياچه طبيعی شورمست در شهرستان سواد كوه در ۶ كيلومتري غرب شهر پل سفيد و در ارتفاعات مشرف به اين شهر در مجاورت روستاي شورمست واقع شده. وسعت آن ۱۵۰۰۰ متر مربع و عمق آن حدود ۶متر است ، جنگل اطراف آن پوشيده از درختان كهنسال توسكا است. زمان حرکت ۲۵ شهریور، آخرین پنجشنبه تابستان و مهلت ثبت نام ۲۱ شهریور مصادف با روز سینما است. ۲۰٪ تخفیف ویژه برای دانشجویان هنر در نظر گرفته شده و برای ثبت نام محدودیت وجود دارد و کسانی که زودتر ثبت نام کنند در اولویت هستند. آخرین پنجشنبه و جمعه تابستان در کنار دریاچه شورمست همراه با برنامه های ادبی، هنری و همراهان ادبیات و هنر. برای ثبت نام و اطلاعات بیشتر با شماره ۷۶ ۱۱۶ ۱۶ ۰۹۳۵ تماس بگیرید.

. او قبل از اینکه شب برسد با دو بلدچی که اینکاره بودند روی نوک پا راهی غیر قانونی ترین مرز کشورش شد. آهی در بساط نداشت. و این ارزانترین راه ممکن برای رسیدن به موفقیت بود. در تاریکی مطلق چند کیلومتری باید از میان کوره راهها پیاده میرفتند تا به بندر برسند و آنجا دزدکی سوار یکی از کشتی ها شود. با خودش گفت ممکن است برخی ها این دزدکی رفتن را به حساب بی عرضگی و فلاکت بگذارند ولی خیل عظیمی هم خواهند بود که این را به حساب کنجکاوی بگذارند برای کسب  تجربه. اصلا میتوانم یک داستان بنویسم که در آن یک نفر میخواهد قاچاقی از کشور خارج شود و بعد در مصاحبه هایم بگویم من دست به نوشتن نمی برم مگر آنکه خودم را جای کاراکترش گذاشته باشم. البته بهترین حالتش آن است که رفتنم را  به مسائل سیاسی ربط بدهند. بله این چیزها را به راحتی میتوان  با یک داستان جنجال برانگیز رفع و رجوع کرد.

. نویسنده ی مورد علاقه ی او دوست دختری به نام ماریا داشت که تا آخر عمر به او وفادار ماند، با اینکه ازدواج رسمی در کار نبود .ولی هیچ کدام از عشق های زندگیش این چیزها سرش نمی شد. معمولا اولین دعوت به خانه اش بعد از یک قرار توی سینما بود. سر شب که شاد و خندان از سینما بر میگشتند  آنها را کنار خودش روی صندلی جلوی ماشین مینشانید. به سمت سوییت اجاره ایش میراند. از تجربه های توی کتابها هم استفاده میکرد با تمام توان صحبت از عشق میکرد.

. زمانی به خودش آمد که دید با دختران بالای 35 سال میپرد و تا حال هیچ چیز بدرد بخوری ننوشته است.

. در یک بعد از ظهر خنک پاییزی کشتی اش به ساحل رسید او روی عرشه دست به کمر ایستاده بود و به دهها ماری که داشتند برایش دست تکان میدادند پاسخ میداد.

یه دونه خوابوندم تو گوشش مث اینکه با سنگ بزنی تو پهلوی سگ و گربه. ولو شد رو تخت و زوزه کشید. ملافش که افتاد دیدم همه تنش کبوده؛ شستم خبر دار شد که قضیه چیه. بین همه شیون و زاریش در اومد گفت: به خدا گفتم تشنشونه. سر ظهری. میکوبیدن به در که آب میخوان. منم گفتم یه شربت کی و میکشه؟ و باز زوزه کشید. همینجوری هزار تا چرت و پرت از جلو چشام رد می شد. نمیدونستم میخوام چیکار کنم. زنم از اون طرف جیغ میزد که کجا میری؟ منم بی اختیار داشتم میرفتم. سوار ماشین شدم و رفتم سر همون میدون 3 تا افغانی سوار کردم و آوردم. زنمو کردم تو اتاق و در و روش قفل کردم. افغانیا رو هرکدوم یه جا مشغول کردم و دونه دونه می رفتم سراغشون و از پشت با سیم خفشون میکردم. بی سر و صدا، من لاجون که زورم به زنم هم نمی رسید 3 تا افغانی جون سقط و کشتم و بعد همشون و سر بریدم و انداختم تو چاه فاضلاب. این دیگه شده بود کارم. روزی یکی دو تا افغانی می آوردم و تو حیاط سر میبریدم. زنمو تو خونه زندانی کرده بودم , افغانیا رو می انداختم تو فاضلاب و نمی ذاشتم زنم خبر دار شه. یعنی اصلاً نذاشتم از خونه بیاد بیرون. یک کلام هم باهاش حرف نزدم تو این مدت. شبا رو هم تو حیاط روز میکرد و روزا هم که مشغول بودم. 10 روزی گذشته بود که یک شب هوس کردم تو خونه بخوابم. رفتم تو که دیدم زنم بزک کرده. صورتی چرک پوشیده و اشک میریزه که سرمه چشاش گونه هاش و داشت سیاه میکرد. دلم سوخت. رفتم آرومش کنم. همین که بغلش کردمو تو چشاش نگاه کردم دیدم حالم ازش به هم میخوره. نجسه و اگر 7 سال هم خاک مالیش کنی پاک نمیشه. انداختمش رو تخت و با دستام خفش کردم بعد تا صبح بغلش کردم و گریه کردم. دلم نیومد تو باغچه خاکش کنم. نگهش داشتم. دیگه بو کرده بود. شکمش ورم کرده بود و از دهنش آت و آشغال بیرون میومد؛ حمومش میکردم. لباساش و عوض میکردم. بهش غذا میدادم و باهاش می خوابیدم. یه هفته نشده بود که بی خبر مامورا ریختن تو خونه. با زنم خوابیده بودم که اومدن سرمون. داد میزدم: بی ناموسا... زنمه... زنا که نمیکنم.

مینا ارشدی مولف مجموعه ترانه عشق یه دیونه به ماه در  اول شهریور 1367 متولد  و در مقطع کارشناسی رشته‌ی روانشناسی درس می خواند.

4 ساله که شروع کردم به نوشتن اما دو ساله که به صورت حرفه ای دارم کار میکنم و امسال از انتشارات دارینوش یه مجموعه ترانه به نام " عشق یه دیوونه به ماه " به چاپ رسیده و در حال حاضر 30 ترانه ی واگذار شده دارم که آلبومهاشون در شهریور ماه به بازار می آید. به نظرم امروزه جایگاه ترانه رو خیلی پایین آوردن و اون ارزشی رو که باید بهش بدن نمیدن. و میگن سطحی ترین احساسات از ترانه ست. در صورتی که اینطور نیست. ترانه تنها زبانیه که میتونه راحت با مردم ارتباط برقرار کنه و به نوبه ی خودش نظر خواص و عوام رو جلب کنه. علت اینه که هر کسی با گفتن چند بیت خودش رو ترانه سرا میدونه و فکر میکنه که ترانه گفتن خیلی ساده ست و دست و پا شکسته هم وزن و قافیه رو بلده. برای ترانه تعریف مشخصی وجود نداره و به همین علت ما به مشکل خوردیم. اول اینکه به خاطر عامیانه بودنه ترانه نباید هر واژه ای رو در آن استفاده کنن. دوم اینکه از موضوعات تازه تری استفاده کنن.. ترانه باید همه فهم باشه. اما این به این منظور نیست که هر موضوعی با هر واژه ای رو در آن بیاریم.و در نهایت اینکه پشت همه ی وزن و قافیه و ...حرفی برای گفتن باشه. نمیخوام بگم درس اخلاقی و اجنماعی بده اما طوری باشه که هر شخص با شنیدنش یا دیدنش یه عکس العمل یا یه تغییری ئر وجودش حس کنه حالا احساسی باشه ، منطقی باشه یا هر چیز دیگه ای.

اخیراً به توصیه دوستی فرهیخته کتاب داستان "بهار خاکستری" اثر مشترک خانم ها " ابوقداره و پورجوادی " را مطالعه کردم. کتاب را یک نفس خواندم و سرشار از شوق و شور انسانی آن را به پایان بردم و مطمئن هستم، این کتاب به اعتبار ژرف ساخت عمیقاً انسانی، موضوع بدیع و زبان روان و پاورقی وارش بسیار پرفروش خواهد بود و به همین دلیل باید مورد توجه ناقدان قرار گیرد. متن داستان: شخصیت اول داستان بهروز - بهار شخصی دو جنسیتی است، که با ظاهری پسرانه به دنیا می آید، اما جنسیت واقعی او مؤنث است. داستان گرداگرد رخدادهای ناشی از این تعارض جنسیتی نهفته با اجتماع پیرامون و خود شخص شکل می گیرد. واکنش های طبیعی قهرمان داستان، در مواجهه با حوادث تلخ ناشی از دو جنسیتی بودنش؛ خواننده را متقاعد می کند که اعمال او اعم از مقاومت ها، شکست ها، ترس ها، وادادن ها، عشق ها و هوس ها همگی نشانه فراز و نشیب اراده یک انسان مطرود، برای اثبات وجود انسانی خود و زنده ماندن است. نحوه نگارش: سبک نگارش داستان بر ناتورالیسم و سپس رئالیسم بنا گرديده است. با توجه به واقعی بودن متن، نويسنده چاره‌ای جز تداخل اين دو سبک نداشته، زيرا تا پيش از تصميم بهروز - بهار برای تغيير جنسيت، داستان يكسره ناتوراليستی با ذكر دقيق جزييات، جبر زده و نااميد كننده است. از مرحله تصميم برای تغيير، داستان وارد فضای رئاليستی شده و تأثير اختيار انسانی برای انتخاب افزايش می‌يابد. نویسندگان داستان: ثبت دو نام بر صفحه اول کتاب نشانه وجود دو نویسنده است. خانم مصاحبه گر (که احتمالا خانم ابوقداره هستند) بنام و نشانی در داستان معرفی می‌شود و حتی در جایی خود را به عنوان قصه‌گو مطرح می‌سازد. پس خانم پور جوادی چه نقشی در داستان نویسی دارد؟ بهتر بود در روی جلد نام نویسنده نوشته می‌شد و در داخل کتاب نام ویراستار و مصاحبه‌گر و مصاحبه شونده. نام کتاب: اگر من بعنوان خواننده می‌خواستم نامی برگزینم مطمئناً صفتی با رنگ شاد به بهار می‌دادم. بهار به ما که صاحب جسم‌های سالم و جنس‌های جور هستیم، درس مبارزه برای اثبات هویت و موجودیت می‌دهد و شایسته تکریم و شکوه و رنگ خوش آتش است نه یأس و سرخوردگی و رنگ سرد خاکستر.

ششمین جلسه از نشست‌های نشر چشمه با عنوان چشمه‌ی کتاب برگزار شد. این نشست به بهانه‌ی رمان "شب ممکن" برگزار شده بود. به زودی گزارش‌ جلسه منتشر می‌شود. برای دیدن عکس‌ها روی لینک زیر کلیک کنید.

هنوز دروغهایت را در گنجه دارم

گاهی باورشان میکنم

و باز عاشقت می شوم

از پيشگامان فوتوريسم روسيه، تاريخ نام ماياكوفسکی را برجسته‌تر از بقيه نگاه داشته است. شاعری كه زندگی او با انقلاب و مرگش با استيلای زندگی روزمره يگانه می‌نمايد. فوتوريسم (آينده نگری) جنبشی ادبی در اروپا است كه خواهان گسست كامل از سنت بود و شكل‌های نو، مضامين جديد و سبک‌های نوين را كه مناسب عصر صنعت بودند هدف می‌گرفت. اين جنبش از لحاظ سياسی به فاشيسم انجاميد اما به جز در روسيه چندان اثری در ادبيات به جا ننهاد. ماياكوفسکی نيز مانند ديگر فوتوريست‌های روسی پيرو مكتبی بود كه می‌خواست با ساختن واژه‌های نو و بهره گيری از جادوی آواها در زبان شعر انقلاب كند. این شاعر فوتوریست انقلابی روسی از سن ۱۴ سالگی به عضویت حزب بلشویک درآمد و از سال‌های قبل از انقلاب فعالیت هنری و سیاسی خود را آغاز نمود. وی در شعر روسی وزن، الفاظ، عبارات، تمثیل‌ها و استعارات تازه و بدیع پدید آورد، با دنبال نمودن سبک آینده‌گرایانه آثار خود را خلق می‌نمود ولی به همه اصول این سبک پایبند نبود و روش خاص خود را دنبال می‌کرد. مایاکوفسکی از اتخاذ هیچ وسیله‌ای برای انتشار افکار و آثار خود باک نداشت. وی پس از انقلاب بلشويكی روسيه و در دوران حكومت شوروی يكی از نام آورترين شاعران عصر خود بود. او با صدایی رسا و پرجوش و خروش در رادیو آثار خود را می‌خواند و مردم آن اشعار را فوراً حفظ می‌کردند. او ادبیات منظوم و شعر را با واقعیت نزدیک کرده آن را در خدمت نیازمندی‌های معاصر گذاشت و تبدیل به سلاحی برای مبارزه در راستای اهداف خود نمود. مایاکوفسکی از اشعار کلاسیک لذت می‌برد اما بندهٔ آن‌ها نمی‌شد. او می‌گفت: "هنر باید با زندگی درآمیخته بشود. یا باید در هم آمیخته شود یا باید نابود بشود. مایاکوفکسی در سال ۱۹۳۰ به ضرب گلوله به زندگی خود پایان داد و بدین‌گونه دیده از جهان فرو بست. از آثار او که به فارسی ترجمه شده‌ است می‌توان به "ابر شلوارپوش" و "ساده چون صدای گاو" اشاره کرد.